Sesimle Başbaşayım...

Duyurmak, duyura bilmek çabası!

Sessiz ve sedasız bir eda ile konuşurken, bir anda sesin yok olabileceğini nasıl bilebilir ki insan? Var olmayan sesin yok olması ne acı bir kaos! Henüz, sedasız yükseltemediğim seslilik! Adeta sesizleştirecek bu dilsiz sesizlik beni  sen de olmazsan eğer, ey güzel sığınağım ak sayfam.  Bizi tanıştıran en büyük dostumuz; senin bana, benimde sana ihtiyacım olabileceğini nasıl da bilmiş öyle değil mi? O bilir çünkü; felsefesiz bir hayat olabileceğini asla düşünemez ve benimde öyle düşndüğümü çok iyi bilir. Sanırım en çokta Sokrastes'i yakın buluyorum kendime tabi ki akıl ve mantıkla birlikte olursa en mükkemeli olur kuşkusuz. Hayat yaşama karşı verdiğimiz bir mücadele ama bazen gidişatların yönünü belirlemek o kadar güçleşiyor ki kendimize bile isyan edebiliyoruz.

Edebiliyoruz çünkü; elimizde kalan keşkelerle boğuşmak zorunda kalıyoruz. Kalıyoruz evet ne acı değil mi? Her ne kadar istemezsekte hayatımızda acılarlarla yaşamak başlıyor. Kimbilir belki bunun adı pişmektir, belkide olgunluğa doğru götüren yoldur, belki de kader dedikleri şey... Nasıl bile biliriz ki? Bilebildiğim tek şey, sesimin kesildiği bir yerde var gücümle beyaz sayfam aracılığıyla bulutlara doğru sedamı yükseltmektir.  Hadi ne duruyoruz?

Gel seninle gökyüzünü çığlıklara boğalım

Ez û Tu