Gün Doğarken

O değil midir vicdanlara sığınmış son bir nefes?

Yok mudur duyacak kimse?
Yoksa!
Duymamak mıdır asıl istedikleri?
Tarihe yazsam şimdi bir şiir,
Yazamadıklarımı da toparlayıp,
Dursam kadınca yaşamımda
Başım dik
Dikilsem karşılarına,
Tarihiyle yargılasam,
Utanır mı onca cana kıyanlar?
Utanır mı ölüme göz yumanlar!
Utanır mı hayat denen bu üç günlük yaşam?
Ne dilim varıyor söylemeye,
Ne sayılarını yazmaya,
Ne de hatırlamaya yüreğim...
Halbuki,
O acı çığlıklar hep kulağımda.
Dalarım o masum güzel yüzlere,
O ceylân bakışlı,
O selvi duruşlu fidanlara...
Medeniyetler beşiğine beşik sallarken,
Melekler bile takatsız,
Alırken canları, isteksiz Azrail.
Hele bağrında bebesi ile kapanırken gözleri,
Acıyor tanrıların içi,
Bin kez ölüyor insanlık.
Bir damla yaş oluyor şaşkın bakışlarda,
Hüzünlü bir an sonrası her şey…
Canından can, kanından kan katan değil midir?
O değil midir “Toprak-Ana”dan gelen ezgi?
O değil midir kulaklardaki ses?

O değil midir vicdanlara sığınmış son bir nefes?